ประเทศแห่งคำโอ้อวด กับความอับอายที่โลกเห็น

ประเทศไทยมักอวดอ้างตนเองว่าเป็นประเทศร่ำรวย เป็นประเทศที่เจริญก้าวหน้า เป็นประเทศที่มีวัฒนธรรมสูงส่ง และมีชื่อเสียงอันทรงเกียรติบนเวทีนานาชาติ แต่ทว่าการอวดอ้างทั้งหมดนี้ เป็นเพียงคำพูดที่ใช้ปกปิดความอับอายเท่านั้น เมื่อมองดูความเป็นจริง สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงกลุ่มทหารที่ประพฤติตนราวกับโจร ราวกับอันธพาล ปล้นสะดม ทำลายล้าง ตะโกนโหยหิว ทำตัวต่ำช้า ไร้ศีลธรรม ไร้เกียรติ และแสดงออกถึงความขาดการศึกษาอย่างน่ารังเกียจ

ประเทศที่อวดว่ามีวัฒนธรรม แต่การกระทำของผู้ถืออาวุธกลับต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์ วัฒนธรรมนั้นอยู่ที่ไหน?

ประเทศที่อวดว่าเจริญก้าวหน้า แต่ความคิดและพฤติกรรมของผู้มีอำนาจกลับถอยหลังราวกับพวกป่าเถื่อน ความเจริญนั้นมีความหมายอะไร?

ชื่อเสียงไม่อาจเกิดจากการโอ้อวด การโกหก และการสร้างภาพลวงตาได้ ชื่อเสียงเกิดจากศีลธรรมอันดีงาม มีเกียรติยศ และการกระทำที่ให้ความเคารพในคุณค่าความเป็นมนุษย์ หากผู้กุมอำนาจยังคงประพฤติป่าเถื่อน ไร้ศีลธรรม และไม่คำนึงถึงคุณค่าของมนุษย์ ต่อให้ประเทศนั้นอวดตนเพียงใด ก็ไม่อาจเรียกว่า “ทรงเกียรติ” ได้ มันเป็นเพียงประเทศที่เก่งแต่โอ้อวดความเท็จ และกำลังตกอยู่ในความอับอายที่โลกได้เห็นการกระทำทั้งหมดของมันแล้ว!